Geert Lambert

“Armies usually aren’t interested in wars. They like preparation for war. But they have an understandable reluctance to fight a war. So I think if you look at, at least the history that I know, it’s usually the civilian leadership who is pushing the military to do something.” Noam Chomsky

Volgende week geeft de Amerikaanse generaal Petraeus het Congres uitleg over de oorlog in Irak. De volksvertegenwoordigers die hij zal toespreken, hebben echter meer dan een politieke vinger in de pap.

151 Amerikaanse volksvertegenwoordigers hebben samen maar liefst 196 miljoen dollar geïnvesteerd in bedrijven die zaken doen met het Pentagon, van fabrikanten van vliegtuigen en wapens tot producenten van medische benodigdheden en frisdranken. De aandelenportefeuilles van meer dan een vierde van de congresleden bevatten aandelen van bedrijven die maandelijks miljarden verdienen aan de oorlog in Irak en andere verre oorden. Met die investeringen maakten de politici tussen 2004 en 2006 een winst van 10,1 miljoen euro tot 39,9 miljoen euro.

Volgens het Center for Responsive Politics, die de cijfers verzamelde, kan er sprake zijn van belangenvermenging wanneer de leden moeten beslissen over de uitgaven voor de oorlog in Irak. De wettenmakers zelf vinden die suggestie beledigend.

Hoedanook is het soms nuttig om te weten waar politici hun geld zitten hebben. Zo kan een onteigening door een gemeentebestuur heel anders bekeken worden als je weet dat een bepaalde schepen een lapje grond bezit in het bewuste gebied, of kan de mandatenlijst van politici een verhelderend licht werpen op (bijvoorbeeld) een discussie in het parlement over mensenrechten in China. Put your money where your mouth is, zeggen de Amerikanen. Ik vrees dat het omgekeerde vaker gebeurt.