Geert Lambert

Naar aanleiding van de nieuwe poging om B-H-V te splitsen blikten Het Belang van Limburg en de Gazet van Antwerpen zaterdag nog eens terug op de onderhandelingen van 2005.

Sommigen – om Didier Reynders niet te noemen – laten maar al te graag uitschijnen dat er toen een akkoord op tafel lag, ware het niet dat Spirit uiteindelijk stokken in de wielen stak. Dat wordt me dezer dagen bij CD&V niet in dank afgenomen, al was het maar omdat zij vandaag hun handen moeten vuilmaken. Ze hadden uiteraard liever toegekeken, om daarna als Vlaamse maagd met scherp te kunnen schieten (een comfortabele positie die enkel het VB tot in de eeuwigheid gegund wordt).

De waarheid is dat er in de verste verte nog geen akkoord in zicht was. Toen bleek dat er keer op keer werd ingegaan op de eisen van het FDF, maar mijn bezwaren evenzoveel keer van tafel geveegd werden, ben ik opgestapt. Pas nadat ik de onderhandelingstafel verliet beseften de overblijvers dat de stemmen van Spirit nodig waren voor een dubbele meerderheid.

In de komende weken zal duidelijk worden of Leterme met zijn vijf minuten politieke moed verder geraakt dan Verhofstadt.