Hoewel de CD&V haar kiezers al maandenlang voorhoudt dat ze de kiesomschrijving B-H-V via parlementaire weg zal splitsen, verhindert ze vandaag andermaal de voortzetting van deze procedure. Niemand minder dan senator Hugo Vandenberghe, die zich te pas en te onpas als verdediger van de parlementaire democratie opwerpt, stelde in de commissie Institutionele Zaken voor om de behandeling van het belangenconflict uit te stellen. Terwijl de commissie enkel moet bevestigen dat er geen akkoord is. Blijkbaar is de meerderheid daar na meer dan 17 maanden nog steeds niet van overtuigd.
De houding van de CD&V is bijzonder laakbaar omdat men blijft beweren dat men de parlementaire weg zal bewandelen. Nadat Yves Leterme op zijn blote knietjes bij de Franstaligen ging smeken om een tweede (en straks een derde) belangenconflict, blijft men zijn kiezers voorhouden dat de verkiezingsbeloftes onverkort blijven gelden. Dit is boerenbedrog van de opperste soort.
Senator Geert Lambert (Vlaams Progressieven) is verbolgen over het uitstel: “Zelfs de regeringscrisette begin juli bracht geen catharsis. De Senaat dient blijkbaar enkel als uitstelkamer. ‘Haast je langzaam’ wordt zo stilaan de lijfspreuk van deze instelling”, aldus Lambert.
Na de duidelijke stellingname van de Vlaamse regering over het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde vraagt senator Geert Lambert (VlaamsProgressieven) de samenkomst van de senaatscommissie Institutionele Zaken: “Nu onderhandelingen uitgesloten worden houdt niets ons nog tegen om het belangenconflict meteen af te handelen.”
Het afgelopen jaar werd er na de stemming in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken tot twee maal toe een belangenconflict ingediend. De meerderheidspartijen namen – ondanks de stoere taal – ruimschoots de tijd om de belangenconflicten af te handelen. Hoewel het tweede belangenconflict al voor het reces geregeld had kunnen zijn, verkoos de meerderheid om de behandeling enkele maanden stop te zetten.
Na dat vertragingsmanoeuvre komen dezelfde partijen alweer stoere taal verkondigen. Via hun vertegenwoordigers in de Vlaamse regering stellen ze dat er over BHV niet verder kan onderhandeld worden. Lambert hoopt dat de Vlaamse meerderheidspartijen nu eindelijk handelen naar hun woorden. Hij vraagt dan ook de onmiddellijke samenroeping van de Commissie Institutionele Zaken om onverwijld komaf te maken met het belangenconflict en de parlementaire behandeling van BHV af te ronden.
Naar aanleiding van de nieuwe poging om B-H-V te splitsen blikten Het Belang van Limburg en de Gazet van Antwerpen zaterdag nog eens terug op de onderhandelingen van 2005.
Sommigen – om Didier Reynders niet te noemen – laten maar al te graag uitschijnen dat er toen een akkoord op tafel lag, ware het niet dat Spirit uiteindelijk stokken in de wielen stak. Dat wordt me dezer dagen bij CD&V niet in dank afgenomen, al was het maar omdat zij vandaag hun handen moeten vuilmaken. Ze hadden uiteraard liever toegekeken, om daarna als Vlaamse maagd met scherp te kunnen schieten (een comfortabele positie die enkel het VB tot in de eeuwigheid gegund wordt).
De waarheid is dat er in de verste verte nog geen akkoord in zicht was. Toen bleek dat er keer op keer werd ingegaan op de eisen van het FDF, maar mijn bezwaren evenzoveel keer van tafel geveegd werden, ben ik opgestapt. Pas nadat ik de onderhandelingstafel verliet beseften de overblijvers dat de stemmen van Spirit nodig waren voor een dubbele meerderheid.
In de komende weken zal duidelijk worden of Leterme met zijn vijf minuten politieke moed verder geraakt dan Verhofstadt.
Ingedeeld onder: Persbericht, staatshervorming | Tags: B-H-V, besluiteloosheid, Leterme
Vannacht kreeg Yves Leterme weer enig respijt. De vraag blijft echter of hij er iets mee zal aanvangen. De constructies die CD&V-N-VA dezer dagen opzet om zijn tweesporenbeleid rond BHV voort te zetten, worden stilaan ondoorgrondelijk. Hoe langer hoe meer wordt duidelijk dat de flou artistique die dit dossier omhult een doel op zich is. Op het ogenblik dat het zelfs de meest politiek geïnteresseerde kiezer van het kartel zwart voor de ogen wordt, kan Leterme zijn verkiezingsbeloftes immers ongemerkt en ongegeneerd inslikken.
“De spelletjes van Leterme beginnen wat op balletje-balletje te lijken, het spel waarbij een vingervlugge oplichter drie bekers onophoudelijk verschuift, tot niemand nog weet onder welke beker het balletje zit,” stelt senator Geert Lambert (VlaamsProgressieven) vast: “het kartel CD&V-N-VA schakelt zo snel tussen onderhandelen, stemmen en vertragen dat men er duizelig van wordt.” (Meer…)
Sinds mijn 16e doe ik aan politiek. Het was de tijd van de grote anti-rakettenbetogingen. De grootste manifestaties die ons land, en zelfs Europa, ooit kende. En toch besloten de regeringen om de kruisraketten te plaatsen. Ze staan er nog, iedereen weet het, maar het mag niet geweten zijn. Ik ben aan politiek beginnen doen omdat ik het niet correct vond dat regeringen zo tegen hun bevolking ingingen. En omdat er in Oostende op dat moment een schepencollege bestuurde die ook al niet wou luisteren naar wat toen binnen de jeugdverenigingen leefde.
En nu doe ik dus zelf aan politiek, al 24 jaar lang. En voor het eerst begin ik er soms van te balen. Waarom? Omdat ik zelf niet meer begrijp waarover het nu eigenlijk nog gaat. (Meer…)
“Ik zal contacten leggen om ervoor te zorgen dat het dossier op een
ordentelijke manier kan worden beheerd.” Y. Leterme
België is sinds vandaag officieel een bananenrepubliek. De meerderheidspartijen beslisten deze ochtend dat het hen makkelijker zou uitkomen mocht het parlement deze week niet bijeenkomen. Dat is een hoogst originele oplossing voor een netelig probleem. De afgelopen weken hebben we gezien dat de meerderheid het over niets eens geraakt en dus nooit tot een beslissing komt. In dat licht kan er over nagedacht worden om het parlement dan maar gewoon af te schaffen, te beginnen met de Senaat.
Het parlement naar huis sturen als het de meerderheid goed uitkomt: tot voor kort leek het een praktijk die enkel werd toegepast in Centraal-Amerikaanse onstabiele regimes en tijdens staatsgrepen. De partijen die samen de regering-Leterme vormen overschrijden met deze daad de grenzen van het welvoeglijke. De particratie neemt het nu ook officieel over van de democratie.
Ik besluit uit deze trieste episode dat de impasse waarin België zich bevindt compleet is. De gewone communautaire onderhandelingen volstaan niet meer om dit land op de sporen te houden. De modelstaat België blijkt niets meer dan plaveisel op de weg naar de bestuurlijke hel en ‘goed bestuur’ is gereduceerd tot een loutere campagneslogan. De enige manier om dit land om te vormen tot een normaal functionerende democratie is een nieuwe staatsstructuur uit te tekenen op een wit blad papier. Ik hoop alleen dat er in die nieuwe structuur plaats is voor een functionerend parlement.
