Geert Lambert


“Geen plan, geen project, geen visie, geen meerderheid”
oktober 18, 2008, 9:25 am
Filed under: Kwakkelregering, Persbericht | Tags:

Vrijdag mocht, na de pers en de Kamer, ook de Senaat zijn mening geven over de schabouwelijke regeerverklaring van Leterme. Geert Lambert (VlaamsProgressieven) vergeleek het optreden van Leterme met de betere Britse humor: “We zouden lachen als het niet zo triestig was.”

Lambert begon zijn tussenkomst in het Frans, de voertaal van de regeringsmeerderheid. “Deze regering heeft niet alleen geen meerderheid bij de grootste bevolkingsgroep van dit landje, ze heeft ook geen project, deze regering heeft – behalve wat persoonlijke ambities – geen plan, zelfs niet de goesting om de problemen te lijf te gaan.”

De regeerverklaring deed Lambert denken aan de ‘Leading Succes People’ die elke dag wel tien keer voor de spiegel zichzelf bejubelden om hun eigen inzichten en krachtdadige opstelling: “Niet de realisaties, maar het geloof dat ze er misschien ooit wel eens zouden kunnen komen, wordt het belangrijkste.”

Lambert erkende dat een begroting opstellen in deze moeilijke economische en financiële tijden geen gemakkelijke taak is, “maar dat Leterme wetens en willens het budget opnieuw laat ontsporen, dat hij ons hier wetens en willens voorhoudt dat de begroting sluitend is, maar er bij Europa tegelijkertijd op aandringt om de stabiliteitscriteria te versoepelen, is toch werkelijk te gek om los te lopen.”

Maar het kan nog erger: een regeringsploeg die elke belofte die ze maakte inslikt (van de belastingsverlaging van de VLD tot de copernicaanse omwenteling van de CD&V) draait er evenmin haar hand voor om een migratiebeleid te voeren dat lijnrecht ingaat tegen de eigen regeerverklaring. Lambert waarschuwde Joëlle Milquet dat haar reputatie van ‘madame non’ op het spel staat: “Het is mooi om vrije tribunes te plegen, het is mooi om hongerstakers te bezoeken, het is mooi om mensen hoop te willen geven, het is echter keihard ontwaken als we vaststellen dat er helemaal niets gerealiseerd wordt.” Aan de VLD adviseerde hij om het ‘Open’ in hun naam te laten vallen. “De hardwerkende nieuwe Vlamingen in de zwarte circuits krijgen zelfs de kans niet om uw nieuwe belastingen te betalen”, schamperde hij.

“In tijden dat de bevolking recht heeft op een beleid, op beslissingen, op een visie, past uw regering enkel op de winkel, zonder het schap aan te vullen, zonder nieuwe producten te lanceren of zonder zelfs maar op de kas te passen. En in deze barre tijden is zo’n houding, want “beleid” kun je het moeilijk noemen, catastrofaal”, besloot Lambert.

De volledige tekst van de tussenkomst in de Senaat:

Monsieur le Président,
Monsieur le premier ministre,
Chers collègues,
Même si je suis Néerlandophone, même plus: je suis flamand et flamingant, je voudrais commencer ce speech en Français. La raison est claire: quand on s’adresse à la majorité, on veut que non seulement on s’écoute, mais qu’on se comprenne. Et alors, dans une situation où les flamands n’ont plus de majorité dans la chambre, dans une situation où le premier ministre n’est plus soutenu par une majorité de son propre groupe linguistique, c’est probablement mieux de s’exprimer en français. Mais moi, contrairement aux autres, j’espère garder mes principes et vu le fait que nous avons des interprètes de haute qualité, je continuerai dans ma propre langue.
Hoe uitdagend zou de speech van een eerste minister kunnen zijn die in het begin ervan vaststelt dat de mensen ongerust zijn. Als politici hebben we de pretentie oplossingen te willen aanbieden voor de problemen die we in een samenleving detecteren. We hebben de neiging voor alles een antwoord te willen zoeken, de job om de mensen vertrouwen in de toekomst te geven. Hoe moeilijk het dan ook is om in deze barre economische en financiële tijden de leiding van het land te hebben, hoe uitdagender het is om een politiek project gerealiseerd te krijgen.
Maar net daar knelt het schoentje: uw regering, mijnheer de eerste minister, heeft niet alleen geen meerderheid bij de grootste bevolkingsgroep van uw landje, ze heeft ook geen project, uw regering heeft – buiten wat persoonlijke ambities – geen plan, zelfs niet de goesting om de problemen te lijf te gaan.
Na meer dan een jaar in een complete politieke impasse te hebben gezeten, komt uw regering deze week eigenlijk niets meer zeggen dan “beste mensen, en nu gaan we U nog eens een jaartje van hetzelfde geven”.

Yves Leterme, de man die ons beloofde dat met hem het ‘geloof in die mensen’ zou hersteld worden, staat als een machteloos minister niets anders te verkondigen dan “we hebben het geprobeerd, maar ’t is nog niet gelukt, maar nu gaat het allemaal veranderen”. Jarenlang werd aan de paarse regering verweten een perceptiepolitiek te voeren, vandaag lezen we een beleidsverklaring waarin het woord “vertrouwen” wel tien keer voorkomt, maar waaruit niet de minste opbouw van dat vertrouwen blijkt. Uw regeerverklaring doet me denken aan de “Leading Succes People” die elke dag wel tien keer voor de spiegel zichzelf bejubelden voor hun eigen inzichten en krachtdadige opstelling in de hoop hiermee het beoogde succes te bereiken. Niet de realisaties, maar het geloof dat ze er misschien ooit wel eens zouden komen, wordt het belangrijkste. Het is duidelijk dat de Open VLD in deze regering zit, maar om eerlijk te zijn: Ik had een grotere stijlbreuk verwacht.
Dat de wijze van beleidsverklaring dezelfde is gebleven, ware op zich niet erg, als er maar effectief aan beleid zou worden gedaan. Maar wat zien we:

De beloofde – en terecht als onontbeerlijk omschreven – staatshervorming wordt in uw regeerverklaring met een schamele 69 woorden behandeld. U besteedt in uw eigenste beleidsbrief dus nog geen 5 woorden per maand dat U het land in zijn diepste institutionele crisis ooit stortte. Eénmaal aan het roer weigert u concreet te worden over net datgene waarop U en uw partij haar verkiezingsoverwinning baseerde. Neen, U verwijst naar anderen, U verwijst naar de deelstaatregeringen zonder daaruit de consequenties te trekken. U wil de gemeenschappen de verantwoordelijkheid geven om het land terug op de rails te zetten, maar tezelfdertijd weigert U de budgettaire consequenties te trekken uit deze houding. Een armlastige staat zou moeten ophouden taken te blijven vervullen die eigenlijk aan de gemeenschappen of gewesten toekomen.

Onbegrijpelijk hoe U uw budget lijmt met niet-toegezegde kredieten uit Vlaanderen, terwijl U doof blijft voor hun voorstel om uw uitgaven op terreinen waarvoor U eigenlijk niet bevoegd bent over te nemen. Het wordt intriest dat dit dan nog komt van de man die Vlaanderen beloofde waar het recht op heeft. 800.000 keer kiezersbedrog, het moet bij uw kiezers keihard aankomen.
Nog erger is het dat het niet alleen bij uw kiezers keihard zal aankomen. Waar tot op vandaag de bevolking de politici uit eind de jaren ’70, begin de jaren ’80 vervloekt voor hun budgettair wanbeleid, zadelt U de komende generaties op met nieuwe schulden, nieuwe afbetalingen, nieuwe lasten. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand gelooft U als U voorhoudt een sluitende begroting voor te leggen. Het wordt gewoon lachwekkend als een vice-premier zelfs zegt dat de begroting een overschot zal hebben. Een overschot aan niet-ingevulde beloftes misschien. Een overroepen groeinorm, niet-toegezegde beloftes van de Vlaamse regering en nieuwe belastingen die U poogt te verzwijgen, het zijn voorwaar ingrediënten waarmee U zichzelf tot de Harry Potter van de politiek promoveert: met een abracadabra verdwijnt het gat in de begroting. Dat dit keiharde economische tijden zijn, erken ik, dat het budgettair bijgevolg niet evident is om rond te komen, weet ik en dat U en uw regering daar niet voor verantwoordelijk zijn, wil ik ook nog aanvaarden, maar dat U wetens en willens het budget terug laat ontsporen, dat U wetens en willens ons hier voorhoudt dat de begroting sluitend is, maar bij Europa aandringt om de stabiliteitscriteria te versoepelen, is toch werkelijk te gek om los te lopen.
Maar het kan nog erger: een regeringsploeg die elke belofte die ze maakte inslikt (van de belastingsverlaging van de VLD tot de copernicaanse omwenteling van de CD&V) draait er evenmin haar hand voor om een migratiebeleid te voeren dat lijnrecht ingaat tegen wat zelfs in de eigenste regeerverklaring staat. Beste Cdh, beste Mevrouw Milquet, uw reputatie van madame NON staat op het spel. U eiste regularisatiecriteria tegen de state of the Union, in ruil kreeg U een beleidsverklaring die er enkel mee pocht een streng terugkeerbeleid te voeren. Waar zijn uw principes, waar is uw geloof in humanisme wanneer U een regering blijft steunen die niet de minste opening maakt voor menswaardige oplossingen voor die duizenden wanhopige gezinnen in ons land die wachten op een regularisatie? Het is mooi om vrije tribunes te plegen, het is mooi om hongerstakers te bezoeken, het is mooi om mensen hoop te willen geven, het is echter keihard ontwaken als we vaststellen dat niks, niks, niks gerealiseerd wordt. Beste VLD, schrap het ‘open’ in uw naam. Uw asielbeleid is er een van terugsturen geworden. Hoezeer ik uw mening deel dat ook economische migratie moet geregeld worden, stel ik vast dat ook wanneer uw regeringspartners daarin een opening maken U vlug vlug wel een andere deur vindt om een oplossing te vergrendelen. Dat U zo hardwerkende nieuwe Vlamingen, zij het hardwerkend in een zwart circuit omdat hen zelfs de kans niet wordt gegund uw nieuwe belastingen te betalen, zo in de steek laat, is bijzonder pijnlijk.
Mijnheer de voorzitter,
Mijnheer de eerste minister,
Beste Collega’s,
Als laatste in de rij bespreken wij hier in de Senaat deze beleidsverklaring. De pers en de kamer zijn ons voorgegaan. De kritieken waren terecht striemend. Alleen uw eigen meerderheid (en dan nog) blijft het bij het verhaal van de “kleren van de keizer houden”: tegen beter weten in, blijft men U bejubelen voor uw keiharde tomeloze inzet. Sommigen commentatoren bekritiseerden ook de stijl waarin het een en ander werd gebracht. De tijden van bevlogen toespraken zijn niet meer. Och, elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, dus dat is niet van belang. Maar toch ware het eens goed om uw speech op een andere, meer correcte manier te lezen. U kent allen ongetwijfeld de scherpe Britse humor. Kent U die sketches waarbij een verslonsde boer, gekleed in vodden uit een bijna ingevallen schuur naar buiten komt en doodleuk voor de camera komt zeggen “Today i decided only to wear Versace”. Uw speech is Britse kolder, het is deze van een uitgeklede eerste minister die met een uiteengevallen land doodleuk komt vertellen “en vandaag heb ik eens beslist de mensen terug de toekomst te geven die ze verdienen”. “C’est la tone qui fait la musique”, zegt men in de taal van uw meerderheid: laat dezelfde beleidsverklaring lezen door een doordeweekse Britse komiek en het wordt bovenstebeste kolder.
We zouden dus lachen als het niet zo triestig was. Zelfs met weinig beloftevolle peilingen voor mijn eigen beweging in het achterhoofd, meen ik dat U best terug naar de kiezer stapt. In tijden dat de bevolking recht heeft op een beleid, op beslissingen, op een visie, past uw regering immers enkel op de winkel, zonder het schap aan te vullen, zonder nieuwe producten te lanceren of zonder zelfs maar op de kas te passen. En in deze barre tijden is zo’n houding, want “beleid” kun je het moeilijk noemen, catastrofaal. Uw kiezers, hun kinderen en zelfs de kleinkinderen van zij die U maanden geleden het vertrouwen gaven, zullen U nog lang herinneren en het zal niet zijn als een Britse komiek.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: