Geert Lambert


Speech nieuwjaarsreceptie 16/01/10
januari 17, 2010, 1:33 am
Filed under: Groen!, SLP | Tags:

Beste vrienden,

Laat me beginnen met jullie eerst een gelukkig Nieuwjaar te wensen. Voor mij persoonlijk was het een nogal vreemd eindejaar, zo kort na de aankondiging van de integratie van SLP en Groen!: van twee verschillende vrienden kreeg ik deze Kerst een paar geitenwollen sokken cadeau. Er werd mij links en rechts gevraagd of ik nu mijn baard zou laten staan. De aanwezige SLP’ers zullen wellicht kunnen aanvullen met andere clichés die ze de laatste weken mochten aanhoren.

Omgekeerd vonden sommige groenen misschien een leeuwenvlag onder de kerstboom of kregen ze op oudejaarsavond de vraag of ze nu toch een 4X4 zullen aanschaffen nu ze met de sociaal-liberalen in zee zijn gegaan.

U zal het met mij eens zijn dat het eerder flauwe grapjes zijn die inspelen op huizenhoge clichés. Clichés die weinig waarheid bevatten bovendien. Toch stellen we vast dat er over Groen!, net als over SLP, nogal wat gemeenplaatsen en dooddoeners bestaan.

Ik wil niet al te lang blijven stilstaan bij perceptie en imago, maar het zorgt wel voor ruis op onze boodschap. Wat baat het bijvoorbeeld te zeggen dat we willen zorgen voor duurzame werkgelegenheid in een innoverende economie, als sommigen er toch al bij voorbaat van uitgaat dat Groen! de Vlaamse werkgelegenheid wil opofferen voor een hoger doel? Die vooroordelen vreten dus aan je geloofwaardigheid en maken het moeilijker om je verhaal te doen.

En geloof me vrij, op het vlak van tegenwerkende perceptie en self-fulfilling prophecies ben ik een ervaringsdeskundige.

We moeten elke mogelijkheid om ons verhaal aan de man te brengen kunnen grijpen. Partijen die gaan voor duurzaamheid mogen immers niet tevreden zijn met een beperkte electorale score. De uitdagingen die op ons liggen te wachten zijn daarvoor veel te groot.

Dat zagen we onder andere op de klimaattop in Kopenhagen, die op een sisser afliep. Dat bewijzen ook de werkloosheidsstatistieken die de laatste weken weer heel hard de verkeerde kant opgaan.

Ook de vergrijzing is één van die uitdagingen. Tot mijn grote vreugde begint de Wetstraat zich de laatste week weer vragen te stellen over die vergrijzing, na een stilzwijgen van jaren. Afgelopen donderdag wilde haast elke partij in de Kamer de bevoegde minister ondervragen over de pensioenen. Ineens wilde iedereen, na jaren van desinteresse, van minister Daerden weten hoe het nu zit met de pensioenhervorming. Ik vraag me af waar die plotse belangstelling vandaan komt.

We weten het al jaren: een te groot percentage van onze gepensioneerden leeft in een uitzichtloze armoede, na een leven lang werken, en vooral, na een leven lang kinderen opvoeden en een huishouden runnen. En het ziet er niet goed uit. Het ziet er zelfs slecht uit. Als we het pensioenstelsel niet eindelijk aanpakken wordt het er voor de generatie die straks op pensioen mag een ramp. En voor onze armlastige federale overheid wordt het al helemaal een strop. En dat is dan weer slecht nieuws voor diegenen die de put binnen twintig jaar zullen moeten dempen maar nu nog geen stemrecht hebben. Ik las vandaag in de krant een omschrijving van ons pensioenstelsel als een piramidespel tussen de generaties: iedereen weet dat het vroeg of laat in elkaar stuikt.

Een partij die het opneemt voor de komende generaties mag in dit vergrijzingsdebat niet ontbreken. Dat zijn we verplicht aan de jongeren, die straks het kind van de rekening zullen zijn omdat de huidige generatie politici onze eigen problemen niet kon oplossen. Of misschien moet ik zeggen ‘niet wou oplossen’.

De beste manier om te tonen dat Groen! een moderne partij is, is een programma maken dat alle uitdagingen van de komende decennia aanpakt. De ecologische én sociaal-economische uitdagingen. Dat wil ik graag samen met jullie doen: via studiedagen en congressen nadenken over de antwoorden die we met Groen! willen geven op problemen als de betaalbaarheid van zorg en pensioenen, de omschakeling naar een duurzame economie en duurzame werkgelegenheid, een overheid die zich aanpast aan de 21e eeuw.

Ik ben ervan overtuigd dat de samenwerking tussen ecologisten en sociaal-liberalen voor iedereen onder ons interessant zal zijn, en – nog belangrijker – ook interessante ideeën zal opleveren. Wat we niet moeten doen, is elkaars idee-fixen en dogma’s kritiekloos overnemen. Dat zou elke discussie meteen in de kiem smoren. En het is net uit die discussie, die voor mijn part soms zelfs een clash van ideeën mag zijn, dat nieuwe inzichten kunnen groeien.

Sociaal-liberalen zullen niet, vannacht om klokslag twaalf uur, omgetoverd worden in ecologisten, en ecologisten moeten geen sociaal-liberalen worden. En net die eigenheid en die diversiteit zal ons als partij sterker maken, en zal Groen! voor meer kiezers een aantrekkelijke keuze maken.

Maar het is ons niet enkel te doen om de volgende verkiezingen. Ik wil niet aan politiek doen om verkiezingen te winnen, ik wil verkiezingen winnen om aan politiek te kunnen doen. Ik wil dus niet de weg opgaan van Yves Leterme, de man die steevast verkiezingen wint om er daarna niets, maar dan ook niets mee aan te vangen.

U zal het, als politiek geëngageerde mensen, ook wel ondervonden hebben: de laatste jaren, en vooral sinds minister-president Leterme premier Leterme werd, zijn de Vlamingen simpelweg apathisch geworden als het over politiek gaat. Alle politici en politieke partijen worden in één zak gestopt en afgedaan als onbekwame onbenullen, die er niet meer in slagen om de maatschappij richting te geven. De echte politieke discussie, over de vraag waar we met zijn allen binnen tien of twintig jaar willen staan en hoe we dat zullen bereiken, is een stille dood gestorven ergens tussen het goed bestuur, de spin doctors, de onderhandelingen in Hertoginnendal en de Fortisaffaire in.

Maar ik wil niet alle schuld van het armoedige politieke debat in Vlaanderen in de schoenen van één man schuiven. Ook de linkerzijde slaagt er niet meer in om belangstelling op te wekken voor zijn thema’s. Buiten de verkiezingscampagnes wordt er nauwelijks nog gedebatteerd over waar het ons echt om te doen is. Ook de media blijven te vaak steken in leuke maar vooral cynische verhaaltjes over gelekte mails en persoonlijke vetes.

En als er nog een politiek debat bestaat, bevindt het zich ter rechterzijde, bij de De Deckers, De Wevers en Dewinters. We moeten dat durven toegeven, en er lessen uit trekken. Eén van de lessen die ik er wil uit trekken is dat we het debat zelf naar ons toe zullen moeten trekken door eerlijke en hoogstaande discussies uit te lokken. En net daar zit de meerwaarde van het integratieproces tussen Groen! en SLP. We moeten alles in twijfel durven trekken, ook zaken die we ter linkerzijde als dogma’s beschouwen. Enkel zo kunnen we de Vlamingen uit het moeras van de apathie trekken en ze opnieuw warm maken voor de politiek.

2010 zal als het van mij afhangt een heel interessant jaar worden. Eindelijk nog eens een jaar zonder verkiezingen ook, durf ik er zelfs aan toevoegen, waarin we een adempauze krijgen om zonder de deadline van een kiescampagne te werken aan nieuwe ideeën en een programma dat langer meegaat dan de volgende verkiezingsdag. Ik kijk er echt naar uit.

Beste vrienden, tot slot van deze korte speech zou ik onze minister van Pensioenen willen citeren: laat ons er samen ééntje op drinken! Gelukkig Nieuwjaar!

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: