Geert Lambert


De koning kan op beide oren slapen
maart 22, 2010, 6:39 pm
Filed under: Senaat | Tags: ,

Straks koning zonder macht”, wist De Standaard zaterdag te melden. Maar hoewel zo goed als alle politici bij wie DS en La Libre Belgique hun oor te luisteren legden voorstander blijken van een protocollair koningshuis, zal er ook deze keer niets veranderen.

Want hoe belangrijk het debat ook is, zowel vanuit democratisch als vanuit financieel oogpunt, schieten veel politici in een kramp als het over de koning gaat. Dat is bizar, want mijn ontmoetingen met onze vorst waren steevast amicaal en aangenaam. Zonder de kroon te ontbloten, durf ik zeggen dat het een aimabel man is, met levenservaring en humor. Ik zou hem best als buur willen hebben, maar – sorry – een monarch heb ik niet nodig.

Dat veel politici – en niet van de minste – dit weekend lieten weten voorstander te zijn van een ceremoniële functie voor de vorst, is hoopgevend. Maar tegelijk zijn er ook genoeg aanwijzingen dat de stap van theorie naar praktijk alweer een brug te ver zal zijn. De politieke klasse durft die stap gewoon niet aan.

Nog niet zo lang geleden, we spreken eind november 2008, werd met het nodige poeha een werkgroep in de Senaat opgestart om zich te buigen over de dotatie van het Koninklijk huis. Die werkgroep werd in het leven geroepen nadat enkele senatoren opmerkingen maakten over diverse verdoken kosten van het koningshuis en – nog meer – zich vragen stelden bij het betalen van te veel Koninklijke familieleden. Het was hoopgevend: eindelijk zou er grondig nagedacht worden over de prijs van de monarchie en daardoor eigenlijk ook een beetje over de monarchie zelf.

Nog voor de eerste vergadering werd al duidelijk wat de bedoeling was: bij de samenstelling van de werkgroep werden de vleugels zorgvuldig geknipt. Het werd een werkgroep achter gesloten deuren waarbij de plaatsvervangers, die als republikeinser of lastiger werden bestempeld, enkel aanwezig mochten zijn mits het vaste lid van hun fractie afwezig bleef. Die regel werd vooral uitgevonden om Pol Van Den Driessche (CD&V ) buiten te houden. Voor de officiële start van de werkgroep werd voor alle zekerheid nog even officieus bijeengekomen door ‘gezagsgetrouwen’. Ondergetekende, die aanvankelijk lid was van de werkgroep, behoorde blijkbaar niet tot dat clubje en mocht samen met enkele andere leden op de gang wachten op de echte start.

De werkgroep zelf zou vervolgens academici uitnodigen en buitenlandse voorbeelden bekijken. Men zou alle indieners van wetsvoorstellen terzake horen en men zou uit dat alles een baanbrekend, historisch voorstel formuleren. In ruil zouden de Koninklijke functie en verloning in de toekomst niet te pas en te onpas in vraag gesteld worden. Eindelijk zou de Senaat één van haar kerntaken vervullen: rustig – au-dessus de la mêlee – nadenken, de zaak bespreken en een voorstel formuleren.

De conclusies van dat harde werk waren bijzonder veelzeggend. De werkgroep somt enkele aanbevelingen op, maar daarna volgt een abdicatie van de wetgevende macht: “De Senaat vraagt de regering initiatieven te nemen zodat de bovengenoemde aanbevelingen in een wettelijke regeling kunnen worden omgezet”. En wat zegt de premier in De Standaard van 20 maart? “Elk eventueel debat hierover is een zaak van de parlementsleden en experts in dit onderwerp”.

Had de werkgroep niet kunnen voorzien dat hun voorzet niet tot een goal zou leiden? Toch wel: Leterme heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij die delicate zaak liever aan het parlement overliet. Nog voor de werkgroep van start ging zei hij in de Senaat dat het wat hem betrof de wetgever toekwam om de wet over de dotaties te wijzigen.

Kortom: iedereen wijst naar elkaar en zo blijven we in kringetjes lopen. Niemand vindt de modernisering van de monarchie op dit moment een prioriteit. We hebben immers een economische crisis aan te pakken en dat eist blijkbaar alle energie van alle politici op. We kunnen in de Senaat dus geen tijd vrijmaken om een belangrijk element van de democratie grondig aan te pakken, terwijl we wel resoluties gestemd krijgen over de kiesverrichtingen in Burundi. Of durven we gewoon niet? Met alle sympathie voor de persoon en de familie van de vorst, maar waarom riskeren we grote politieke crisissen rond de volgende koning en zijn geweten (waarbij op dat moment geen mens zich met de economie zal kunnen bezighouden)? Die persoon heeft recht op zijn geweten, heeft het recht om daarnaar te handelen, maar heeft niet het recht iedereen daarmee op te zadelen en de volksvertegenwoordiging te ‘overrulen’.

Het is de hoogste tijd om de goede voornemens die zaterdag in de krant geuit werden in de praktijk te brengen en te werken aan een puur ceremoniële functie voor de koning. En zoiets doe je nu, in rustige politieke tijden, en niet – al was het maar uit respect voor de man en zijn familie – bij het overlijden van een vorst.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: