Geert Lambert


Persbericht: SLP laakt opslag voor Dexia-top
april 23, 2009, 1:44 pm
Filed under: EU, Persbericht | Tags: ,

dehaeneSLP-senator Geert Lambert wil dat de federale regering optreedt tegen het bonussenfestival van de Frans-Belgische groep Dexia, die onlangs met overheidsgeld uit de put moest worden getrokken die zij zelf had gegraven met haar roekeloze beleid inzake giftige Amerikaanse financiële producten.

Het remuneratiecomité van Dexia heeft de verloning van gedelegeerd bestuurder Pierre Mariani met 30% opgetrokken ten opzichte van zijn voorganger Miller, tot een jaarsalaris van 1 miljoen euro en een maximumbonus van 2,25 miljoen euro. Voor het topmanagement van het Franse deel van Dexia wordt bovendien voorzien in 8 miljoen euro aan bonussen.

Eerder was al bekend geworden dat de toplui van Financial Security Assurance (FSA), de Amerikaanse dochteronderneming die Dexia deed zinken, eind januari 2009 nog bonussen van ettelijke honderdduizenden dollars incasseerden.

SLP-senator Geert Lambert verlangt dan ook van de federale regering dat zij Dexia zou duidelijk maken dat de staatssteun en -waarborg die het geniet gepaard zou mogen gaan met enig respect voor de Belgische belastingbetaler. Dat zou moeten inhouden dat dit onbeschofte bonussenbeleid door Dexia wordt teruggedraaid.

Vandaag werd ook bekend gemaakt dat Jean-Luc Dehaene tot 2013 voorzitter van Dexia zal blijven. Veelzeggend is dat hij net vandaag in een rapport gerangschikt wordt als de op één na slechtst presterende Belgische europarlementariër (886e op 920 leden). Hoewel de functies van Europarlementslid en Dexiavoorzitter blijkbaar nauwelijks te combineren zijn, wil de CD&V-lijsttrekker ze beiden, naast zijn andere beheersmandaten, voortzetten in de volgende legislatuur van het Europees parlement. De kiezer weet dan ook waar hij aan toe is met deze bonussenbrouwende bankier.

Advertenties


’t Was maar om te lachen
februari 20, 2008, 1:33 am
Filed under: staatshervorming | Tags: , , ,

“Och ’t was maar om te lachen”, dat is zo goed als letterlijk wat Jean-Luc Dehaene en Herman Van Rompuy vertellen als het over de verkiezingsbeloftes van hun eigen partij gaat. Nochtans heb ik Jean-Luc niets, maar dan ook niets horen zeggen tijdens de kiescampagne. Te druk waarschijnlijk bij InBev. En Van Rompuy heb ik tijdens debatten nog veel straffere taal horen verkondigen. Maar ja: voor de verkiezingen mag je de kiezer dus volop bedriegen en beliegen.

Er komt dus geen staatshervorming die naam waardig. Neen, de politici die van zichzelf stelden dat ze van de vorige eeuw waren, zijn enkel wat in de marge aan het rommelen. Zo gaan we de Ikea-wet wat regionaliseren. Niettegenstaande we allemaal wel iets van Ikea in huis hebben, zal de regionalisering van de vestigingswet bitter weinig in uw dagelijks leven veranderen. En was dat nu net niet wat men ons beloofd had? Er zou en moest een staatshervorming komen die voor de mensen belangrijk was. En – eerlijk – ze hadden gelijk. Er kan in ons landje amper iets beslist worden of er zit wel wat communautaire spanning op. Jeugdsanctierecht, CO2-emissienormen, verkeersreglementering, geluidsnormen, werkloosheidscontrole, ziekteverzekering,… keer op keer zijn er diverse meningen.

In tegenstelling tot sommigen vind ik die diversiteit aan meningen geen probleem. In Vlaanderen pakken we bepaalde problemen toch ook anders aan dan in Nederland of Duitsland. Wat is het probleem met het feit dat politici bepaalde oplossingen voorstellen aan hun kiezers, daar het vertrouwen voor krijgen en dat dan ook zo willen uitvoeren? En wat is het probleem met het feit dat men in Vlaanderen of Wallonië bepaalde zaken anders wil aanpakken? Dat gebeurt toch ook in buurgemeenten waar de ene wel en de andere niet investeert in verkeersdrempels. Politiek is keuzes maken en – wat mij betreft – zo dicht mogelijk bij en samen met de bevolking. Het is de beste garantie dat beslissingen gedragen kunnen worden. En net daarom is onze staatshervorming een fundamenteel democratisch proces. En net daarom hadden we vandaag, zeker na een verkiezing die zo duidelijk communautair gekleurd was, echt werk moeten maken van een modernisering van de instellingen.

Wat echter overblijft is wat gemorrel in de marge. Een puntje hier en een komma daar. Het is ongehoord dat de overwinnaars van 10 juni daarvoor het land bijna al een jaar lang gijzelen. Om niets te doen. Tenzij dan natuurlijk om soldaten ten oorlog te laten trekken in Afghanistan.
Nog erger: diezelfde CD&V-N-VA zal ons dan nog voorhouden dat we straks wél veel lekkers op het bord zullen krijgen. Feit is dat men vandaag geen stap vooruit zet (misschien zelfs stappen achteruit) en enkel probeert alles wat te rekken tot juni 2009. En dan zal men opnieuw een kiescampagne voeren waaruit zal moeten blijken dat Vlaanderen echt nood heeft aan een sterke CD&V–N-VA. Want zij zullen hun maagdelijkheid behouden hebben door niet toe te geven aan de druk van Milquet en consoorten. Terwijl ze eigenlijk vandaag al lang hebben toegegeven dat er beter niet teveel zou gebeuren en men stoemelings zelfs bezig is de federale staat te versterken, verder weg van de bevolking dus.

Mag ik de campagnemakers voor CD&V–N-VA alvast een slogantip geven: “Pas op of we doen morgen een ongeluk”.