Geert Lambert


Wachten op de tweede fase
februari 25, 2008, 6:36 pm
Filed under: staatshervorming | Tags:

Voila, de borrelnootjes liggen op tafel. Het gaat niet eens om echte aperitiefhapjes of “amuse-gueules”, maar om flauwe zoutjes. Waar men ons voor de verkiezingen de hemel op aarde beloofde, blijkt – na eventjes 10 maanden politieke crisis – dat we mogen blij zijn met de regionalisering van het participatiefonds, het BIRB, het landbouwrampenfonds en nog enkele dingen. Enkel (delen van) de huurwetgeving en de verkeerswetgeving kunnen me eigenlijk echt boeien. Dat zijn zaken die u en mij daadwerkelijk kunnen raken en waarmee Vlaanderen effectief een beleid zal kunnen voeren. Niet dat de IKEA-wet compleet onbelangrijk is, maar daarvoor had men geen politieke instabiliteit nodig gehad. Met spirit hebben we steeds gesteld dat we ons echt constructief wilden opstellen en ook nu zullen we dat doen. Elke stap vooruit, hoe klein ook, is een stap vooruit, maar de beloofde “vette vis” is niet eens een sardientje gebleken.

Wat me vooral stoort, is dat politici als Dehaene en Moureaux niet eens de moeite doen om een begin van invulling te geven aan art. 35 van de grondwet. Het is met dat artikel dat we België echt confederaal kunnen maken. Op die manier zouden we als Vlamingen en Walen ten gronde kunnen zeggen wat we daadwerkelijk samen willen en kunnen doen. De oefening die tot nu toe gebeurde, maakt dat we binnen enkele maanden opnieuw een crisette of erger krijgen. Of dat we na volgende federale verkiezingen opnieuw lang rond tafel zullen zitten om te debatteren over een zoveelste staatshervorming. Zowel Dehaene als Moureaux waren destijds betrokken bij de redactie van het fameuze art. 35, waarbij toen gesteld werd dat men in “een volgende fase” (waar hebben we dat nog gehoord) een invulling zou geven van die terreinen waar België bevoegd voor is. De rest zou aan de gemeenschappen en gewesten toekomen. Het zou de beste garantie zijn voor een zuivere en begrijpelijke staatsstructuur.

Het heeft dus weer niet mogen zijn. Vandaag blijft het bij wat morrelen in de marge. En CD&V–NV-A behoudt het volste vertrouwen in elkaar ondanks het grootste kiezersbedrog dat België ooit kende. Maar dat is dan minstens de verdienste van het mini-mini-akkoordje: het “Vlaams kartel”, zoals ze zichzelf noemden, kan de kiezer onmogelijk nogmaals zo zwaar beliegen. Vandaag gaat men openlijk onder de lat door. Noem me cynisch, maar dat was hetgeen ik al lang verwachtte.

Conclusie: Jammer, het is een gemiste kans en het blijft dus wachten op de tweede fase. Als het maar geen wachten op Godot wordt.

Advertenties


’t Was maar om te lachen
februari 20, 2008, 1:33 am
Filed under: staatshervorming | Tags: , , ,

“Och ’t was maar om te lachen”, dat is zo goed als letterlijk wat Jean-Luc Dehaene en Herman Van Rompuy vertellen als het over de verkiezingsbeloftes van hun eigen partij gaat. Nochtans heb ik Jean-Luc niets, maar dan ook niets horen zeggen tijdens de kiescampagne. Te druk waarschijnlijk bij InBev. En Van Rompuy heb ik tijdens debatten nog veel straffere taal horen verkondigen. Maar ja: voor de verkiezingen mag je de kiezer dus volop bedriegen en beliegen.

Er komt dus geen staatshervorming die naam waardig. Neen, de politici die van zichzelf stelden dat ze van de vorige eeuw waren, zijn enkel wat in de marge aan het rommelen. Zo gaan we de Ikea-wet wat regionaliseren. Niettegenstaande we allemaal wel iets van Ikea in huis hebben, zal de regionalisering van de vestigingswet bitter weinig in uw dagelijks leven veranderen. En was dat nu net niet wat men ons beloofd had? Er zou en moest een staatshervorming komen die voor de mensen belangrijk was. En – eerlijk – ze hadden gelijk. Er kan in ons landje amper iets beslist worden of er zit wel wat communautaire spanning op. Jeugdsanctierecht, CO2-emissienormen, verkeersreglementering, geluidsnormen, werkloosheidscontrole, ziekteverzekering,… keer op keer zijn er diverse meningen.

In tegenstelling tot sommigen vind ik die diversiteit aan meningen geen probleem. In Vlaanderen pakken we bepaalde problemen toch ook anders aan dan in Nederland of Duitsland. Wat is het probleem met het feit dat politici bepaalde oplossingen voorstellen aan hun kiezers, daar het vertrouwen voor krijgen en dat dan ook zo willen uitvoeren? En wat is het probleem met het feit dat men in Vlaanderen of Wallonië bepaalde zaken anders wil aanpakken? Dat gebeurt toch ook in buurgemeenten waar de ene wel en de andere niet investeert in verkeersdrempels. Politiek is keuzes maken en – wat mij betreft – zo dicht mogelijk bij en samen met de bevolking. Het is de beste garantie dat beslissingen gedragen kunnen worden. En net daarom is onze staatshervorming een fundamenteel democratisch proces. En net daarom hadden we vandaag, zeker na een verkiezing die zo duidelijk communautair gekleurd was, echt werk moeten maken van een modernisering van de instellingen.

Wat echter overblijft is wat gemorrel in de marge. Een puntje hier en een komma daar. Het is ongehoord dat de overwinnaars van 10 juni daarvoor het land bijna al een jaar lang gijzelen. Om niets te doen. Tenzij dan natuurlijk om soldaten ten oorlog te laten trekken in Afghanistan.
Nog erger: diezelfde CD&V-N-VA zal ons dan nog voorhouden dat we straks wél veel lekkers op het bord zullen krijgen. Feit is dat men vandaag geen stap vooruit zet (misschien zelfs stappen achteruit) en enkel probeert alles wat te rekken tot juni 2009. En dan zal men opnieuw een kiescampagne voeren waaruit zal moeten blijken dat Vlaanderen echt nood heeft aan een sterke CD&V–N-VA. Want zij zullen hun maagdelijkheid behouden hebben door niet toe te geven aan de druk van Milquet en consoorten. Terwijl ze eigenlijk vandaag al lang hebben toegegeven dat er beter niet teveel zou gebeuren en men stoemelings zelfs bezig is de federale staat te versterken, verder weg van de bevolking dus.

Mag ik de campagnemakers voor CD&V–N-VA alvast een slogantip geven: “Pas op of we doen morgen een ongeluk”.



Wat doet Geert Lambert in het Octopusoverleg?
januari 10, 2008, 4:35 pm
Filed under: Spirit | Tags: , ,

Octopus

“Dat moet u dan maar op zijn website lezen”, stelde Lisbeth Imbo vanmorgen tijdens ‘De ochtend’ op Radio 1. Ze beantwoordde daarmee de vraag die de Gazet van Antwerpen stelde: “Wat doet spirit in het Octopusoverleg?”, met nogmaals de allusie dat spirit niemand zou vertegenwoordigen.

Laat me dus nogmaals in de verdediging gaan: de spirit–kandidaten haalden bij de laatste verkiezingen best een behoorlijk resultaat. De parlementsleden gingen goed in stemmen vooruit en ook onze andere kandidaten scoorden goed. Maar ons kartel (en daar tekenen we mee verantwoordelijk voor) kwam slecht uit de verf en het kiessysteem (o.a. de plaatsen op de lijst) ontnam ons alle kamerleden. Spirit haalde echter nog steeds twee verkozenen in het federaal parlement. Dat is meer dan N-VA in 2003 behaalde, maar toen stelde -terecht – niemand vragen bij het feit dat N-VA wel in het communautaire Forum werd opgenomen.

Bovendien heeft spirit in de regionale parlementen liefst 9 mandatarissen, wat nog niet zo slecht is voor een dode mus. Meer dan voldoende dus om volop te kunnen meewerken aan een Octopusoverleg dat, althans wat spirit betreft, de bedoeling heeft de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap te versterken.

Spirit is de enige progressieve partij met Vlaamse wortels. En net dat maakt ons zo noodzakelijk tijdens dat Octopusoverleg. Als een van de weinige politieke partijen heeft spirit een zeer werkbaar model uitgetekend om uit de politieke impasse te komen. Wij deden wel ons huiswerk en vulden het fameuze artikel 35 van de Grondwet in. Lees verder