Geert Lambert


Werven hebben architect met meer lef nodig
oktober 16, 2009, 11:20 pm
Filed under: Persbericht | Tags: ,

Senator Geert Lambert (SLP) hamerde vanmiddag in zijn tussenkomst over de beleidsverklaring op het feit dat de staatsschuld, het budget van de sociale zekerheid en de vergrijzing niet fundamenteel aangepakt worden door deze regering, en dat de problemen dus doorgeschoven worden naar de volgende generaties.

Drie van de vijf zogenaamde werven zijn klaar, klopte de premier zich de vorige dagen op de borst. Lambert zei te hopen dat de aannemers die de verbouwingen bij Van Rompuy thuis uitvoeren beter werk afleveren. “De werf rond het energiebeleid is immers een schoolvoorbeeld van geïmproviseerde bricolage die zelfs de slordigste aannemer schaamrood op de wangen zou bezorgen. Gérard Mestrallet en zijn kompanen van Suez lachen Van Rompuy in zijn gezicht uit, en terecht”, aldus Lambert. “Ik denk dat er veel bedrijven zijn die graag eens met Paul Magnette zouden onderhandelen over hoeveel belastingen ze vanaf nu zullen betalen.”

Lambert vroeg zich ook af tegen welke prijs de premier zijn akkoord over de begroting heeft gebricoleerd: “Om alle regeringspartijen tevreden te houden zijn nergens structurele ingrepen gebeurd, terwijl die echt wel nodig zijn, willen we de kosten van de staatsschuld en de vergrijzing niet volledig op de schouders van de volgende generatie dumpen. Maar het plan dat de vergrijzingskosten moet helpen opvangen staat zelfs nog niet in de steigers.”

Er wordt dus niet geraakt aan de dure heilige huisjes die we ons eigenlijk niet meer kunnen permitteren. De brugpensioenen worden niet onder de loep genomen, de kosten van de ziekteverzekering mogen blijven stijgen, er wordt geen enkele hervorming van de sociale zekerheid ingezet.

Hoe komt dat, vroeg Lambert de regering. Heeft de sociale zekerheid geld over? Verwacht men dat een volgende regering de budgettaire problemen op een mooie dag zal kunnen wegtoveren? Of vertikt Van Rompuy om zijn verantwoordelijkheid te nemen en laat hij de volgende generaties simpelweg stikken?

De premier gaat er prat op dat zijn cynisme geen grenzen kent. “Dat komt uw nachtrust wellicht ten goede,” aldus Lambert, “maar uw kleinkinderen zullen waarschijnlijk minder goed slapen als ze binnen twintig jaar de ravage zullen aanschouwen die u hen naliet.”

“Als u niet in staat bent om dat zelfs maar te proberen omdat er teveel partijen in uw regering zitten, dan heeft het geen zin dat u blijft zitten tot 2011”, besloot Lambert. “Dan moeten de werven maar een andere architect krijgen, die wel bereid is fundamenten te leggen waar later op gebouwd kan worden.”



Persbericht: Lambert (SLP) vraagt premier om dossier wapenregister te deblokkeren
september 21, 2009, 3:46 pm
Filed under: Persbericht | Tags: , ,

Senator Geert Lambert vraagt premier Van Rompuy om het geblokkeerde dossier van het Centraal Wapenregister naar zich toe te trekken. België slaagt er al jaren niet in om de handvuurwapens op een correcte manier te registreren, en Binnenlandse Zaken en Justitie schuiven de verantwoordelijkheid voor dat falen op elkaar af. “We kunnen een biefstuk traceren tot in de veevoederfabriek, maar we hebben er geen idee van hoeveel wapens er in ons land circuleren”, zegt Lambert, “terwijl dat toch essentieel is voor het veiligheidsbeleid.”

Het Centraal Wapenregister (CWR) is de database met alle wapenbezitters in België. Of zou dat moeten zijn. De dienst is al jaren een puinhoop: in 2005 controleerde het Comité P steekproefgewijs 276 legale vuurwapens. Een derde van de wapens was fout geregistreerd, sommige zelfs op naam van Mickey Mouse. Een vijfde zat niet in het bestand, een derde was vermeld met een foute eigenaar of een verkeerde beschrijving. In de databank stonden ook nog 47.300 wapenbezitters die al overleden waren, sommigen sinds tien jaar.

Het Comité P concludeerde dan ook dat het CWR wegens de enorme chaos ‘beleidsmatig noch operationeel een bruikbaar instrument’ was.Een goed werkend CWR is nochtans van groot belang voor een efficiënte toepassing van de wapenwet en voor het traceren van de eigenaars van wapens waar een misdrijf mee gepleegd is. Ook is het een handig instrument bij politie-interventies, omdat het de mogelijkheid geeft om vooraf te checken of in een bepaalde woning wapens aanwezig zijn.

De federale politie en de minister van Binnenlandse Zaken (tot 2009 Dewael) beloven al jaren beterschap. In 2005 werd tegen midden 2006 een volledig nieuw systeem aangekondigd. In 2006 beloofde de minister van Binnenlandse Zaken een nieuw CWR tegen het einde van dat jaar. In 2007 was de absolute deadline november 2007. Begin 2008 werd dat april 2008 en daarna beloofde Dewael een goed functionerend CWR tegen eind 2008. In maart 2009 luidde het dat er tegen september een proefversie klaar zou zijn. Op de laatste vraag van Lambert naar een stand van zaken weigert de minister van Binnenlandse Zaken simpelweg te antwoorden. Lees verder



Persbericht: Wil Van Rompuy Turtelboom een mooie exit gunnen?
april 16, 2009, 2:34 pm
Filed under: Asiel en Migratie, Kwakkelregering, Persbericht | Tags: ,

SLP-voorzitter Geert Lambert vraagt dat premier Van Rompuy nog voor de regionale en Europese verkiezingen zijn verantwoordelijkheid neemt voor de impasse waarin het asielbeleid is terechtgekomen. De verkiezingen, die tot nader order niets te maken hebben met het federale niveau, kunnen op geen enkele manier het schuldig verzuim van de regering verantwoorden. “Hongerstakingen vormen een actiemiddel dat absoluut niet door de beugel kan”, vindt Lambert, “maar ik vraag dat de regering vermijdt dat er slachtoffers vallen, en dat kan door simpelweg het regeerakkoord uit te voeren.”

Een hongerstaking is een actiemiddel dat enkel in uiterste nood kan worden gebruikt, als er geen andere protestacties meer mogelijk zijn. Vooralsnog is dat niet het geval. Toch draagt ook de regering in deze een zware verantwoordelijkheid: door te weigeren een asielbeleid te voeren drijft ze wanhopige mensen naar de wanhoopsdaad die een hongerstaking is.

Zelfs nadat burgers, universiteiten, religieuze organisaties, artsengroeperingen, de advocatuur en een groot aantal lokale politici de regering met klem gevraagd hebben om dringend het regeerakkoord uit te voeren, beslist deze regering koudweg om het dossier nog een paar maanden in de koelkast te stoppen, zonder enig zicht op een oplossing. “Een dergelijk cynisme zijn we zelfs niet van Herman Van Rompuy gewoon”, merkt Lambert op.

Als het dossier zodanig verzuurd is door persoonlijke vetes binnen de regering, dan zal uitstel niet helpen. De enige oplossing is dan het vervangen van de verantwoordelijke minister. “De enige rol die de regionale verkiezingen in dit dossier kunnen spelen, is de kans die ze bieden om de verantwoordelijke minister op een elegante manier opzij te schuiven, richting Vlaamse regering. Dat zou betekenen dat de regering wanhopige mensen maanden aan het lijntje houdt om de minister een mooie exit te gunnen. Meteen weten we waar de prioriteiten van CD&V en Open VLD liggen.”



’t Was maar om te lachen
februari 20, 2008, 1:33 am
Filed under: staatshervorming | Tags: , , ,

“Och ’t was maar om te lachen”, dat is zo goed als letterlijk wat Jean-Luc Dehaene en Herman Van Rompuy vertellen als het over de verkiezingsbeloftes van hun eigen partij gaat. Nochtans heb ik Jean-Luc niets, maar dan ook niets horen zeggen tijdens de kiescampagne. Te druk waarschijnlijk bij InBev. En Van Rompuy heb ik tijdens debatten nog veel straffere taal horen verkondigen. Maar ja: voor de verkiezingen mag je de kiezer dus volop bedriegen en beliegen.

Er komt dus geen staatshervorming die naam waardig. Neen, de politici die van zichzelf stelden dat ze van de vorige eeuw waren, zijn enkel wat in de marge aan het rommelen. Zo gaan we de Ikea-wet wat regionaliseren. Niettegenstaande we allemaal wel iets van Ikea in huis hebben, zal de regionalisering van de vestigingswet bitter weinig in uw dagelijks leven veranderen. En was dat nu net niet wat men ons beloofd had? Er zou en moest een staatshervorming komen die voor de mensen belangrijk was. En – eerlijk – ze hadden gelijk. Er kan in ons landje amper iets beslist worden of er zit wel wat communautaire spanning op. Jeugdsanctierecht, CO2-emissienormen, verkeersreglementering, geluidsnormen, werkloosheidscontrole, ziekteverzekering,… keer op keer zijn er diverse meningen.

In tegenstelling tot sommigen vind ik die diversiteit aan meningen geen probleem. In Vlaanderen pakken we bepaalde problemen toch ook anders aan dan in Nederland of Duitsland. Wat is het probleem met het feit dat politici bepaalde oplossingen voorstellen aan hun kiezers, daar het vertrouwen voor krijgen en dat dan ook zo willen uitvoeren? En wat is het probleem met het feit dat men in Vlaanderen of Wallonië bepaalde zaken anders wil aanpakken? Dat gebeurt toch ook in buurgemeenten waar de ene wel en de andere niet investeert in verkeersdrempels. Politiek is keuzes maken en – wat mij betreft – zo dicht mogelijk bij en samen met de bevolking. Het is de beste garantie dat beslissingen gedragen kunnen worden. En net daarom is onze staatshervorming een fundamenteel democratisch proces. En net daarom hadden we vandaag, zeker na een verkiezing die zo duidelijk communautair gekleurd was, echt werk moeten maken van een modernisering van de instellingen.

Wat echter overblijft is wat gemorrel in de marge. Een puntje hier en een komma daar. Het is ongehoord dat de overwinnaars van 10 juni daarvoor het land bijna al een jaar lang gijzelen. Om niets te doen. Tenzij dan natuurlijk om soldaten ten oorlog te laten trekken in Afghanistan.
Nog erger: diezelfde CD&V-N-VA zal ons dan nog voorhouden dat we straks wél veel lekkers op het bord zullen krijgen. Feit is dat men vandaag geen stap vooruit zet (misschien zelfs stappen achteruit) en enkel probeert alles wat te rekken tot juni 2009. En dan zal men opnieuw een kiescampagne voeren waaruit zal moeten blijken dat Vlaanderen echt nood heeft aan een sterke CD&V–N-VA. Want zij zullen hun maagdelijkheid behouden hebben door niet toe te geven aan de druk van Milquet en consoorten. Terwijl ze eigenlijk vandaag al lang hebben toegegeven dat er beter niet teveel zou gebeuren en men stoemelings zelfs bezig is de federale staat te versterken, verder weg van de bevolking dus.

Mag ik de campagnemakers voor CD&V–N-VA alvast een slogantip geven: “Pas op of we doen morgen een ongeluk”.